درد و دل های من
خدا را طلب کنید....همچون عاشقی که معشوقش را می خواهد...همانند فقیری که نیازمند طلاست...یا غریقی که یک نفس را می طلبد...
کاش

کاش

 وقتی دلی گرفت به یاد قلب شکسته اش

  تا صبح ، ستاره ها را مهمان چشمانش کنیم...

و شقایق های عاشق را

پیشکش قلب نا آرام او ...

کاش رسم معرفت را هیچ گاه از یاد نبریم ...

کاش وقتی دلی گرفت

برایش سایبانی از مهربانی بسازیم و دستانی را که بوی عشق می دهند نثارش کنیم...


برچسب‌ها:
نويسنده : مهکامه سادات تاريخ : ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٧ ساعت : ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ | نظرات ()